İsveç medyası, Malmö’de doğup tüm hayatını burada geçiren dört yaşındaki Raif’in Bosna-Hersek’e sınır dışı edilmesine ilişkin neredeyse inanılmaz bir hikâyeyi gündeme taşıdı. Otizmli küçük Raif, giriş izni alana kadar annesinden ve kardeşlerinden ayrılmak zorunda kalacak.
Raif dört yaşında, Malmö’de yaşıyor. Otizmi ve konuşma bozukluğu var. Henüz konuşamıyor ve hâlâ bez kullanıyor. Şimdi ise İsveç’teki annesini ve kardeşlerini aylarca geride bırakıp geri dönüş izni başvurusunda bulunmak zorunda.
Kasım ayında Raif ve babası Haris Terzić Göçmenlik Dairesi’ne çağrıldıklarında, Haris aldığı habere hazırlıklı değildi: Raif’in son başvurusu reddedilmiş ve ülkeden çıkarılmasına karar verilmişti.
“Anlamadım. Dört yaşındaki bir çocuğu ailesinden ayırarak nasıl sınır dışı edebilirsiniz? Onu nereye bırakacaksınız?” diyor Haris Terzić.
Raif 2021 yılında İsveç’te doğmasına rağmen vatandaşlık alamadı. Aile Malmö’de yaşıyor, anne ve babanın daimi oturma izni vardı. Raif birkaç aylıkken babası İsveç vatandaşı oldu. Aile Raif için iki kez İsveç vatandaşlığına başvurdu ancak reddedildi. Ardından oturma izni talep edildi.
Raif’in pasaportunun olmaması, Göçmenlik Dairesi’nin kararında belirleyici oldu. Kurum, Raif’in önce Bosna vatandaşlığı ve pasaportu alması gerektiğini, daha sonra İsveç’te oturum ya da vatandaşlık için başvurabileceğini bildirdi.
Göçmenlik Dairesi ebeveynlerin bu konuda bilgilendirildiğini savunurken, aile bu kararı “soğuk duş” olarak tanımlıyor.
“Ne yapmamız gerektiğini daha önce bilseydik, yapardık,” diyor anne Nicole Eriksson.
Kasım ayından bu yana Haris Terzić oğluyla birlikte Bosna’da bulunarak vatandaşlık, pasaport ve İsveç’e dönüş başvurusunu yaptı. Aileye sürecin üç ila dokuz ay sürebileceği söylendi. Bu süre zarfında Raif’in İsveç’te kalmasına izin verilmiyor.
“Çocuk hakları sözleşmesinden bahsediliyor ama bu pratikte ne anlama geliyor?” diye soruyor baba Terzić.
“Bunu fark ettiğimde panikledim. Kendi kendine yemek bile yiyemeyen, hâlâ bez kullanan bir çocuk,” diyor anne.
Raif şu anda turist vizesiyle İsveç’te. En geç mart ayında ülkeyi terk etmek zorunda. Çocuk yardımı kesildi, anaokuluna gidemiyor. Konuşma bozukluğu için başlaması gereken rehabilitasyon programı iptal edildi. Hastalanırsa tüm masrafları aile karşılamak zorunda.
Her gün annesiyle birlikte küçük kardeşi Amar’ı Malmö’deki anaokuluna bırakmaya gidiyor. Amar, babası İsveç vatandaşı olduktan sonra doğduğu için İsveç vatandaşı.
“Raif anaokulunu seviyor. Gidemediğinde gözlerindeki yaşları görüyorum,” diyor anne.
Raif Kasım ayından beri anaokuluna gitmiyor.
Aile yakında ayrılacak. Haris Terzić ve Raif Bosna’ya giderek orada bekleyecek. Anne ve diğer çocuklar İsveç’te kalacak.
Göçmenlik Dairesi kararında, “Aile hayatının İsveç dışında da sürdürülebileceği” değerlendirmesine yer verdi.
“Bu yetişkin biri için anlaşılabilir olabilir, ama dört yaşındaki bir çocuk için değil,” diyor baba.
Üç çalışanı olan bir inşaat ve boya firması işleten Haris Terzić, aylarca yurtdışında kalmanın işi nasıl etkileyeceğini bilmediğini söylüyor.
Raif’in Bosna’da 84 yaşında bir büyükannesi var, ancak Raif Boşnakça bilmiyor.
“Onu orada yalnız bırakamam,” diyor baba.
Anne Nicole, İsveç’te kalan üç çocuğa bakacak. En büyük kardeş, Raif’in bir daha geri dönemeyeceğinden korkuyor.
“Sosyal hizmetler güçlü olmam gerektiğini söylüyor ama kendimi diken üstünde hissediyorum,” diyor anne./BALKAN POSTASI
